Çocuklar Uyurken Susulur... Öldürülürken Susulmaz!

Gezi Parkı eylemleri sırasında İstanbul Okmeydanı’nda, ekmek almak için evden çıktığı sırada polisin attığı gaz fişeği ile başından vurulan ve 269 gün komada kalarak yaşam mücadelesi veren ve bu sabah hayatını kaybeden Berkin Elvan için, başta sendikamız TÜM YEREL-SEN İzmir 1- 2 Nolu Şubeleri olmak üzere konfederasyonumuz Birleşik Kamu –İş’e bağlı sendikalar ve sivil toplum örgütleri sokağa çıktı. Tüm Yerel-Sen İzmir 1-2 Nolu Şubeleri üyelerine yaptıkları çağrıda; saat 18.00’da Kıbrıs şehitleri Caddesi Tansaş önünde Berkin Elvan için buluşulacağını duyurdu. Çağrıyı duyan herkes adeta Berkin’in uyanamayışına inat silkinmişti, kalkmıştı ayağa ve dimdik duruyordu… Haziran’ın en güzel çocuğuna son görevini yapmak ve hep bir ağızdan haykırmak için yeniden ve bir kez daha, bu kez daha gür ve daha güçlü olarak dillerinde dalgalandırıyorlardı kararlılıkla “Bu daha başlangıç. Mücadeleye devam” şeklinde yankılanan aynı sloganı… Polisin gaz bombalarına ve tazyikli suyunun tadına alışılmıştı ne de olsa… Kenetlenmişti gencecik yürekler. Kendinden büyüklerle birlikte ve alandaydılar yine “Berkin Elvan Ölümsüzdür. Hepimiz Berkin’iz öldürmekle bitmeyiz. Kahrolsun AKP diktatörlüğü. Devrim şehitleri ölümsüzdür. Katil var. Hırsız var. Faşizme karşı omuz omuza. Hükümet istifa” sloganları yankılandı duymayan kulaklar duysun diye. Teyzelerimiz balkonlara çıktılar. Ellerinde tencereleriyle tavaları vardı. Onlarda “Biz de varız” diyorlardı aşağıdakilere. Yürüyordu insanlar, insanlıktan nasibini almamışlara ders verircesine ve İzmir’in en güzel sokağını resmediyorlardı sanki Berkin’e” İşte! dünya sadece zalimlerden ibaret değil. Bizim gibilerde var bu dünyada. Senin abin, ablan, kardeşin arkadaşınız” der gibi ardından… Yanıyordu insan olanların yürekleri Berkin’e ve diğer Gezi’de yitirdiklerimize… Ama zalimler su serpmek yerine, tazyikli su sıkmayı reva gördüler yine bizlere… Gaz bombaları atıldı. Tomalar döndü etrafımızda yine ama dönmeyecek bu düzen böyle bilsinler. Korkmuyoruz, korkmayacağız. Bir ölür, bin diriliriz. Yaşamın kıyısında tutunmuş çocuk! Tutunduğun dal kırılınca; kuş olup uçtun; gücün yetmediğinden olsa gerek meleklerin kanadında… Selam söyle, Abdullah ağabeyine, bir el salla görürsen Ethem ağabeyine. Eskişehir’den selam götür Ali İsmail’e ve Ahmet Atakan’la kesişirse yolun anlat ona yolunda yürüyenler olduğunu hala arkasından. Söyle ki bilsin Medeni, Mehmet ağabeyin bu ülkenin aydınlığa kavuşacağını… Eklenme Tarihi: 12.03.2014 Saat:00.51